Ervaringen van (Marokkaans-)Nederlandse vrijwilligers

Hoe hebben de Nederlandse en Marokkaans-Nederlandse vrijwilligers de uitwisselingsbezoeken ervaren en wat “nemen ze mee terug”?

DSC_0192
Orthopedagoog / gezondheidszorgpsycholoog. Oprichtster en voorzitster bestuur stichting Nour. Vrijwilligster en organisatrice van de uitwisselingsprojecten.

Maretha de Jonge

Het is ongelofelijk bijzonder om met mensen samen te werken met zulke verschillende achtergronden en ervaringen. Het is niet altijd makkelijk om met elkaar te communiceren, elkaar te begrijpen en elkaars verschillen te appreciëren. Maar oprechte nieuwsgierigheid naar ieders visie, en de passie die we delen voor het werken met de kinderen en hun omgeving, maken dat ieder bezoek verrijkend is.

Wat neem ik ervan mee? De uitwisselingsbezoeken verrijken mij met nieuwe ideeën en inspiratie. Door mijn mooie vak eens uit te oefenen in een geheel andere omgeving, met andere samenwerkingspartners en met veel minder middelen, kan ik niet anders dan van het gebaande pad afwijken. Dat zet mij aan het denken over wat er nu echt belangrijk en noodzakelijk is in de zorg, over verworvenheden in Nederland die ook hun keerzijde hebben. Nu we in Nederland weer terugkeren naar zorg in de buurt en betrekken van het netwerk, kunnen we veel leren van Marokko. Ondanks de grote verschillen staan we voor dezelfde uitdaging: zoeken naar de kern van wat nodig is om kinderen met ontwikkelingsstoornissen goede zorg te bieden en zoeken naar de meest praktische en uitvoerbare manier om deze zorg als samenleving te organiseren. [read more=”Read more” less=”Read less”] En natuurlijk leer ik ontzettend veel over de Marokkaanse cultuur. Bovendien leerde ik nieuwe methoden en technieken van de bijzondere collega’s en studenten die meegingen met de uitwisselingsprojecten.[/read]

 

 

Elly Stallen, Stichting Nour
Orthopedagoog / gezondheidszorgpsycholoog en bestuurslid stichting Nour. Vrijwilligster tijdens uitwisselingsprojecten 2012, 2014 en 2015

Elly Stallen

Na enige aarzeling zei ik toch nog impulsief “ja ik ga met je mee”, toen Maretha mij vroeg een bijdrage te leveren aan Stichting Nour. Ik ben blij dat ik dat gedaan heb en ik blijf er ook graag in de toekomst aan bijdragen. Het werk in Marokko heeft mij veel gebracht en geleerd en mooie beelden op mijn netvlies achtergelaten. Ik zie de hartelijke, gulle en strijdbare vrouwen van Ibtisama voor me: moeders die het beste willen voor hun kind en bereid zijn daar veel voor te doen en te leren. Ik denk aan de kinderen met autisme of het syndroom van Down die elk hun eigen beperkingen hebben, maar ook hun eigen sterke kanten en talenten. Bijvoorbeeld Y. die[read more=”Read more” less=”Read less”] niet spreekt, maar die met zijn ogen en met gebaren precies kan vertellen wat hij bedoelt. Y is een leerbaar jongetje dat niet naar school ging. Tijdens de summerschool zag zijn moeder hoeveel hij eigenlijk kon, waarna hij nu misschien toch naar school mag.[/read]

Wat neem ik ervan mee? Wat ik zelf heel leerzaam vind is samen met moeders en collega’s goed te kijken naar de kinderen: wat kunnen ze, wat kunnen ze nog leren, hoe kan je dat aanpakken en wat kan de oorzaak zijn van gedragsproblemen? Het is leuk om verschillende manieren van leren, werken en spelen uit te wisselen. We speelden met water en scheerschuim. Ook de moeders deden mee en werden nat, net als wij. Samen zagen we hoeveel kinderen leren van spelen en hoe leuk dat kan zijn.[read more=”Read more” less=”Read less”] We hebben veel mensen leren kennen in Ouarzazate die zich zeer betrokken toonden bij het project. We hebben samen nagedacht over wat wij kunnen bijdragen aan wat er al is. En tenslotte is Marokko een prachtig land met mooie mensen waar ik graag naar terug ga.[/read]

 

 

Samira Stichting Nour
Onderwijsassistente speciaal basisonderwijs. Geboren in Marokko, opgegroeid in Nederland. Vrijwilligster tijdens summerschool project 2012

Samira

Woorden schieten tekort om te beschrijven hoe overweldigend het was om dit te ervaren. Met tranen in mijn ogen en een dubbel gevoel, heb ik de deur achter me moeten sluiten in de hoop dat ik nog een keer terug zal gaan om in de volgende stap weer mijn steentje bij te dragen en nog veel meer ervaring op te doen.

Wat neem ik ervan mee? Ik heb in kort tijd veel geleerd over kinderen met autisme. De gedrevenheid van de moeders en andere betrokkenen kon ik zo intens voelen dat het me elke dag weer meer kracht gaf de druk geplande dagen door te komen. Wat mij opviel is dat we ondanks onze verschillende ervaringen en achtergronden een fijn en succesvol team vormden, waarin ruimte was voor elkaars ideeën en oplossingen. De meegenomen Nederlandse nuchterheid en structuur was zeker nuttig en werd goed ontvangen. Tegelijkertijd heb ik geleerd dat je niet zomaar ergens het roer om kunt gooien, maar dat je door jezelf flexibel op te stellen veel meer plezier beleeft op weg naar je doel!! Ik neem ook iets mee voor mijn eigen moederschap 🙂 Door wat ik gezien en ervaren heb[read more=”Read more” less=”Read less”] in Marokko ben ik gaan beseffen dat kinderen met weinig ook heel tevreden kunnen zijn. Voor mijn eigen dochters geef ik nog wel eens te snel toe als ze iets willen hebben en schafte overbodige dingen aan waar ze binnen de kortste keren op uitgekeken raakten. Ik kijk nu nog eens naar mijn eigen meiden en denk: wat zijn we hier toch enorm verwend. Ik heb met ze gepraat over hoe kinderen daar wonen, spelen en delen en ja echt, het helpt. Ik heb al een week niet gehoord “mama ik wil dit”, “mama ik wil dat…”. Rijkdom is soms ook gewoon zien hoeveel je eigenlijk hebt. Ik ben dankbaar dat ik deze ervaring heb mogen meemaken. [/read]

 

 

Susanne Klok - van Reedt Dortland STichting Nour
Orthopedagoog en leerkracht ZMLK onderwijs, Vrijwilligster tijdens summerschool project 2012
Susanne Klok-van Reedt Dortland

Het was fantastisch, indrukwekkend en bewonderenswaardig wat ik heb gezien tijdens mijn verblijf in Ouarzazate. Met ongelofelijk veel enthousiasme, leergierigheid en een grote portie lef en doorzettingsvermogen zetten moeders en lokale professionals zich in voor een betere toekomst voor deze kinderen. Deze kinderen hebben een beperking, maar hebben ook veel mogelijkheden die nu gezien worden. Wat neem ik ervan mee?

Wat neem ik ervan mee? Ik heb verschillende dingen geleerd. Als eerste: ambities en passies kunnen in snel tempo werkelijkheid worden! Ik heb mogen ervaren hoeveel stappen je kunt maken door van elkaar te leren, ook al ben je afkomstig van twee behoorlijk verschillende culturen. Eén doel hebben, en elkaar volledig respecteren, open staan voor elkaar en voor datgene wat iedereen kan. Daardoor hebben we tijdens de summerschool ontzettend veel van elkaar geleerd: de kinderen, moeders, vrijwilligers en wijzelf. Ten tweede heb ik ervaren wat het betekent de taal niet machtig te zijn. Dan voel je je onmachtig[read more=”Read more” less=”Read less”] Er schakelen allerlei andere sensoren in vanuit de wens grip te krijgen op de situatie. Je gaat extra observeren, met handen en voeten proberen jezelf duidelijk te maken, en proberen veel voorkomende woorden snel onder de knie te krijgen. Desondanks gaat veel informatie langs je heen en ben je volledig afhankelijk van diegenen die kunnen vertalen. Maar zij zijn er niet altijd. En dan is het mooi om te zien hoe begripvol mensen zijn als je elkaar niet begrijpt. Ik kan nu veel beter de kinderen en ouders in Nederland begrijpen, die zo hun best doen je te begrijpen maar zich ook vaak onmachtig moeten voelen. Dit was een groot leerpunt voor mij en hiermee ga ik in mijn werk aan de slag. Verder vond ik het indrukwekkend hoe ik gegrepen ben door Marokko en door het project. Ik ben op een onbeschrijflijke manier geraakt door het mooie land en door de prachtige cultuur. De hartelijkheid en zorgzaamheid van de mensen, het enthousiasme van de kinderen, het voor elkaar klaar staan en het warme hart, dat draag ik met mij mee. En tot slot (want ik kan nog wel even doorgaan…); dit uitwisselingsproject was indrukwekkend en veelbelovend. Er zijn plannen voor het vervolg en het blijft niet bij plannen alleen. De grote inzet van de mensen in Ouarzazate; daar kan alleen maar een mooie toekomst voor deze kinderen uit komen. Ik zet me er voor in, en ik hoop dat u stichting Nour blijft steunen om aan deze toekomst mee te bouwen.[/read]

 

 

Uitwisselingsproject Stichting Nour
Studente orthopedagogiek, Universiteit Utrecht. Vrijwilligster tijdens uitwisselingsproject voorjaar 2014.

Fieke van den Broek

Toen ik werd gevraagd om bij te dragen aan het project in Marokko, sprong ik een gat in de lucht en had ik mijn antwoord meteen klaar: “Ja ik wil!” Tegelijkertijd had ik veel vragen: Wat kan ik verwachten? Wat kan ik bijdragen? Wat kan ik leren en welke kennis kan ik mee terug nemen naar Nederland? [read more=”Read more” less=”Read less”] Met veel plezier en redelijk wat spanning ging ik naar Marokko. We werden hartelijk ontvangen door onze gastouder en alle betrokkenen bij Ibtissama. Eén van mijn taken was het bezoeken van gezinnen met een kind met autisme, samen met collega-studenten Sanaa die met haar Marokkaans-Nederlandse achtergrond uitstekend kon communiceren. We richtten ons op het creëren van contact tussen moeder en kind middels spel. Één gezin in het bijzonder heeft veel indruk op me gemaakt. Wat ik van te voren eigenlijk niet had verwacht, werd toch werkelijkheid: er ontstonden geweldige momenten van contact tussen moeder en zoon. Dat vroeg een heel andere manier van spelen dan deze moeder gewend was. Het was zo mooi om te zien hoe moeder en zoon genoten van dit contact. Ik heb gezien hoeveel behoefte aan kennis over autisme hier is. Het is fijn dat wij daar een beetje aan hebben kunnen bijdragen. Toch konden we jammer genoeg niet alle ouders bereiken. Ik heb me gerealiseerd dat je nog zoveel kunt willen, maar sommige dingen zijn simpelweg nog niet haalbaar. [/read]

Wat neem ik ervan mee? Normaal ben ik iemand die houdt van structuur, orde en planning. Ik heb het liefst alles tot in de puntjes geregeld en weet waar ik aan toe ben. Dit heb ik voor twee weken héél even opzij moeten zetten. Dat ging eigenlijk best wel goed! Ik heb een kijkje mogen nemen in de cultuur van Marokko en heb ik daar veel over geleerd. Deze ervaring zal ik zeker meenemen als ik aan het werk ga als orthopedagoog. Ik denk dat ik me beter kan verplaatsen in Marokkaanse mensen in Nederland. De reis naar Marokko heeft mij ook doen stilstaan bij [read more=”Read more” less=”Read less”]de eigen krachten van het kind. De ouders en vrijwilligers van Ibtissama roeien met de riemen die ze hebben. Dat was voor mij ‘back to basic’. Ik heb gemerkt hoeveel je daarmee kan bereiken en wat echt belangrijk is. Ik zou nog uren kunnen vertellen over mijn ervaringen, maar ik zal afsluiten met één woord waarmee ik deze geweldige reis wil samenvatten: voldoening. Voldoening, omdat we een klein beetje hebben kunnen bijdragen aan de kennis over autisme; voldoening over de mooie momenten van contact tussen ouders en kinderen die ik heb mogen meemaken; en voldoening over de openheid van de mensen die we in Marokko hebben ontmoet. Dank dat ik mijn steentje heb mogen bijdragen. Een ervaring om nooit te vergeten![/read]

 

 

Uitwisselingsproject Stichting Nour
Studente neuropsychologie, Universiteit Utrecht. Vrijwilligster tijdens uitwisselingsproject voorjaar 2014

Via de universiteit hoorde ik over het project van stichting Nour. Hoewel het uitwisselingsbezoek middenin mijn stageperiode viel, nam ik twee weken vrij en kon mee! Samen met Somaya, ook studente, richtten wij ons op moeilijk gedrag van kinderen in de klas van Ibtissama. Een uitdagende taak!

Wat neem ik ervan mee? Het is mij duidelijk geworden dat het, ondanks dat ik de taal niet sprak, wel degelijk mogelijk is een band op te bouwen. Ik leerde hoe belangrijk lichaamstaal is en hoe fijn het dan is dat de mensen daar zo open, liefdevol en geduldig zijn. Wat was het bijzonder om verschillen in cultuur van zo dichtbij mee te maken. Ook in Nederland hebben we diverse culturen. Na dit bezoek is het mij nog duidelijker geworden hoe belangrijk het is om hier met wederzijds respect en begrip mee om te gaan en je er in te verdiepen zonder te oordelen. In mijn loopbaan als toekomstig neuropsycholoog zal ik deze ervaring goed kunnen gebruiken.[read more=”Read more” less=”Read less”] Het was ook indrukwekkend om te zien hoe ze daar werken met beperkte materialen, kennis en professionals. Dat is niet makkelijk en toch doen ze het en pakken het met beide handen aan. De kinderen zijn beperkt maar deze moeders, leraressen en vrijwilligers zien mogelijkheden. Zeer bewonderenswaardig! Het was bijzonder om te voelen hoe dankbaar ze zijn voor onze bijdrage. Dit heeft mij enorm geraakt. Het was een ervaring die ik nooit had willen missen! Bedankt voor de mogelijkheid bij te kunnen dragen aan dit mooie project![/read]

 

 

Uitwisselingsproject Stichting Nour
Toegepast linguïste en docente IPABO Amsterdam. Vrijwilligster tijdens uitwisselingsproject oktober 2014

Dienke Bakker

Dit keer ben ik de gelukkige die mee mag naar Ouarzazate om hopelijk iets toe te voegen aan het onderwijs van Ibtisama. Maretha heeft me (te) goed voorbereid: niets zal hetzelfde zijn als in Nederland. Maar wat ik aantref in de klas, overtreft mijn verwachtingen! Mijn bijdrage bestond uit het introduceren van thematisch werken. Na mijn aftrap gaat de equipe van Ibtisama zelf aan de slag met deze voor hen nieuwe manier van werken. Ze overtuigen ons meteen! Met grote inspiratie, toewijding en enthousiasme zijn ze aan het werk.

Wat neem ik ervan mee? Ik heb kennis gemaakt met een voor mij nieuw en prachtig systeem: TEACCH! Iedere leerling werkt per dag 2x, in een blokje van ongeveer een half uur, zelfstandig op zijn/haar niveau. De drie uit te voeren taakjes worden zorgvuldig door de educatrices uitgezocht en klaargelegd. Wat een rust, concentratie en autonomie. Je kunt bijna een speld horen vallen in de klas. Waar nodig krijgen de kinderen hulp en begeleiding.[read more=”Read more” less=”Read less”] Ik heb genoten van deze schoolweek hier. Van de warmte en inzet van alle mensen op school en het lieve welkom van mijn gastgezin. Hartelijk dank aan stichting Nour en Ibtisama en iedereen die deze ervaring mogelijk heeft gemaakt. Shoukran bzef!!! [/read]

 

 

Uitwisselingsproject Stichting Nour
Leerkracht ZMLK, Amsterdam, met masterdegree Special Educational Needs, Vrijwilligster uitwisselingsproject april 2015
Khadija Azahaf

Aangekomen bij Ibtissama hoorden wij muziek: er werd voor ons gezongen en geklapt. De kinderen uit Ibtissama en uit de buurt hebben een welkomsliedje ingestudeerd waarin onze namen voorkwamen. Ik moest een traantje van ontroering wegpinken. Ik was onder de indruk hoe de school eruit zag. De ruimte is klein, meubilair is ouderwets en zwaar. Er is chaos, en toch is er gezelligheid, veel energie en heerst er een vrolijke, familiaire sfeer. Maretha en ik hebben in een kleine 2 weken veel bereikt. We hebben rekenlessen en taallesjes op verschillende niveaus gegeven. De kinderen waren enthousiast en deden goed mee. Er waren 2 kinderen die nog nooit wat hardop gezegd hadden. Maar tijdens een taalles waarbij ze betrokken werden hebben ze wat geroepen. Wat een cadeau!

Wat neem ik ervan mee? De verschillen tussen het Speciaal onderwijs in NL en in Marokko zijn te groot om te benoemen. Ik wil een paar positieve en bijzondere ervaringen met jullie delen:[read more=”Read more” less=”Read less”]

  • Het schooltje “Ibtisama” is “vrijwillig” opgezet door moeders in een woonhuis. Dat is knap. De inzet van deze moeders die ook kinderen hebben met een verstandelijke beperking is enorm. Deze dames zijn 5 lange dagen per week bezig. Chapeau.
  • De kinderen van Ibtissama zijn niet allemaal gediagnostiseerd. De leerkrachten hebben weinig tot geen theoretische kennis over de verschillende beperkingen en hoe ze ermee moeten omgaan. Echter, door de persoonlijke ervaringen van deze moeders – die een kind hebben met een beperking zoals “autisme” of “syndroom van Down” – weten zij ongeveer hoe zij ermee omgaan.
  • Deze moeders, begeleidster en leerkrachten zijn net als wij in NL continu op zoek naar betere methodes om een optimale les te geven. Soms staan zij ook met de handen in het haar om problemen op te lossen.
  • Bij Ibtissama staat de deur open, ook voor kinderen uit de buurt die er huiswerk komen maken of op de computer werken. Dat werkt goed voor de integratie van de kinderen van Ibtissama in de buurt. Er is veel sociaal contact waardoor ze de de sociale omgangsvormen goed onder de knie te hebben en het een feest is voor de kinderen.
  • Marokko is een land waar het vaak net even iets anders gaat dan je verwacht. Dat maakte het een bijzondere en leerzame ervaring. [/read]

 

 

Uitwisselingsproject Stichting Nour
4e jaars studente logopedie. Vrijwilligster uitwisselingsproject oktober 2015
Souhailla Harsal

Het was een super leerzame, indrukwekkend week in Ouarzazate. We hebben in korte tijd veel bereikt. De vrijwilligers zitten in een kleine ruimte maar ondanks de drukte en gebrek aan ruimte werkt iedereen hard en weten zij hier heel goed mee om te gaan.[read more=”Read more” less=”Read less”]

Ik merkte ook op dat deze educatrices en vrijwilligers erg gemotiveerd, betrokken en leergierig waren, waardoor ze veel dingen oppakten en direct toepasten in de praktijk. Ook mijn complimenten voor Maretha die dit organiseert en deze vrijwilligers en kinderen op hele mooie en waardevolle manier ondersteunt. Respect voor deze vrouwen![/read]

Wat neem ik ervan mee?

Ik heb er veel van geleerd. In deze week heb ik ervaren hoe verschillende disciplines met elkaar samen overlegden en tot adviezen kwamen voor ouders en leerkrachten. Andere disciplines hebben een andere kijk op stoornissen, maar ook een ervaren logopedist kijkt anders naar bepaalde dingen dan ik als student. Door deze ervaring wil ik graag mijn afstudeerstage in een instelling doen waar multidisciplinair gewerkt wordt.[read more=”Read more” less=”Read less”] Ik denk dat ik daar ontzettend veel van kan leren en zou me graag daar verder in willen ontwikkelen.

Tijdens dit project zijn we ook een aantal keren op huisbezoek geweest. Dit heeft mijn ogen geopend. Ik heb hiervoor nooit beseft hoe belangrijk een huisbezoek kan zijn. Tijdens een huisbezoek krijg je zoveel belangrijke informatie die je kan gebruiken tijdens het begeleiden van een kind. Maar ook kan je ouders specifieker adviseren tijdens een huisbezoek.[/read]

Tot slot heb ik iets gedaan waarmee ik mijzelf heb verbaasd. Ik heb in het Marokkaans-Arabisch een presentatie over communicatie gehouden voor een grote groep. [read more=”Read more” less=”Read less”]Hiervan heb ik veel geleerd. Ondanks dat ik niet alle woorden kende en niet alle zinnen perfect heb geformuleerd, heb ik mijn boodschap overgebracht. Dit was een super leuke ervaring voor mij! Hierdoor wil ik ook mijn Arabisch verbeteren om in de toekomst aan de slag te gaan als meertalig logopedist.

Ik ben ontzettend blij en dankbaar dat ik een steentje aan dit project heb mogen bijdragen. Het was een mooie ervaring om nooit te vergeten. Ik hoop in de toekomst, wanneer ik zelf ook wat meer ervaring heb, weer iets bij te dragen.[/read]

 

 

Uitwisselingsproject Stichting Nour
Logopediste en Orthopedagoge, werkzaam op de afdeling Kind & Communicatie, WKZ Utrecht. Vrijwilligster uitwisselingsproject oktober 2015
Irene Homveld

Wat een bijzondere ervaring, een week in Ouarzazate op de school Ibtissama. Wat een warm welkom en hoe bijzonder dat deze vrouwen met zoveel toewijding en inzet de school draaiende houden. Gesitueerd in een woonhuis met kleine ruimtes maar met veel warmte en liefde, dat voel je en zie je.[read more=”Read more” less=”Read less”]

Wat geweldig dat Maretha Arabisch spreekt (en Frans) zodat de communicatie direct verloopt en duidelijk is. Ik miste deze taalkennis maar werd door Nadia geholpen die Engels spreekt. We hebben veel gedaan, van consulten op school van enkele kinderen om advies te geven over het niveau van aanspreken (en dan te horen dat het kind nooit praat en nu veel geluid maakt) tot huisbezoeken. Het kind in zijn thuisomgeving zien voegt veel toe, vragen kunnen direct aan de moeder worden gesteld, adviezen kunnen aan de situatie worden aangepast. De adviezen betroffen niet alleen communicatie, maar ook voeding en slikken. Logopedie blijft een prachtig en praktisch toepasbaar vak![/read]

De vrouwen/educatrices willen graag leren en namen veel van onze consulten op film op. Dit konden we goed gebruiken bij onze presentatie!

Wat neem ik ervan mee?

Nu met alle vluchtelingen in Europa heb ik aan den lijve ondervonden hoe het is om een taal niet te spreken en voor een groot deel afhankelijk te zijn van nonverbale communicatie. Hoe fijn is het dan om te merken dat je welkom bent en je aanwezigheid gewaardeerd wordt.[read more=”Read more” less=”Read less”]

Ik ben dit voorjaar bijna 10 weken in Rwanda geweest, een vriendin woont daar met haar echtgenoot en werkt (vrijwillig) als logopedist. Ze heeft ook een schooltje opgericht voor lichamelijk beperkte kinderen. Door met haar mee te doen leerde ik werken in een andere cultuur en mijn verwachtingen aan te passen.[/read]

Voor Marokko had ik niet gedacht dat we zoveel konden bijdragen in zo’n korte tijd. Ik neem mee dat veel mogelijk is als je maar gelooft in je mogelijkheden en in de kracht van anderen! Ik kom graag een keer terug!

 

 

Uitwisselingsproject Stichting Nour
Masterstudent orthopedagogy and education Erasmus universiteit Rotterdam . Vrijwilligster uitwisselingsproject mei 2016
Youssra Kharkhach

Nadat ik hoorde over Stichting Nour en het prachtige initiatief, wist ik niet anders dan dat ik me gauw moest aanmelden. En dat deed ik vol enthousiasme!

Als Marokkaanse-Nederlander heb ik altijd de ambities gehad om wat te kunnen betekenen voor kinderen met ontwikkelingsproblemen. Momenteel volg ik de master Orthopedagogiek aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Hoe mooi is het als je deze kennis kan delen met psychologen, docenten en ouders in Marokko.[read more=”Read more” less=”Read less”]

In het prachtige dorpje Ouarzazate zijn we opgevangen met een warm welkom. De mensen zijn gastvrij, vriendelijk en gedreven. Vanag dag 1 zijn we hard bezig geweest om de Franse intelligentietest (KABC-ll) bruikbaar te maken voor Marokkaanse leerlingen in dit dorpje. Dankzij een fantastische samenwerking zijn we er in geslaagd om de test af te nemen bij basisschoolleerlingen met en zonder ontwikkelingsproblemen.[/read]

Wat neem ik ervan mee?

In Marokko heb ik gemerkt hoe Nederlands ik eigenlijk ben. Wanneer je even wilt ontbijten wacht je rustig een halfuur op koffie en een croissantje. Marokko is namelijk het land dat geen haast kent. Voor een vakantieganger ideaal! Maar als er gewerkt moet worden om 8 uur s’ochtends is dat toch wel even wennen..

Wat mij het meest is bij gebleven zijn de mensen van de school El Farabi en Stichting Ibtissama: de gedrevenheid, passie, steun en liefde voor kinderen met ontwikkelingsproblemen is zo bijzonder. Bij de eerste stap die ik zet[read more=”Read more” less=”Read less”] in een van de klassen komt het pedagogisch handelen meteen ter sprake en vertelt een van de docenten vol trots over de methoden die zij gebruikt.

Tijdens het bezoek aan Stichting Ibtissama wist een moeder mij diep te raken met een lied die zij zong voor haar zoon met een ontwikkelingsstoornis. De emoties zorgen nog steeds voor kippenvel als ik eraan terug denk.

Dit was een van de mooiste ervaringen die ik heb op gedaan als student. In een korte tijd heb ik veel mogen leren. Leg niet de nadruk op de ontwikkelingsproblemen, maar zoek de krachten op van deze kinderen en versterk deze.

Stichting Nour, Maretha en Elly, duizendmaal dank![/read]

 

 

Uitwisselingsproject Stichting Nour

Universiteit Masterstudent orthopedagogy and education & Vrijwilligster uitwisselingsproject mei 2016
Sarah

Ik heb geen moment getwijfeld toen ik het bericht voorbij zag komen. Ik riep meteen: ik ga mee! De wens om iets te doen met kinderen en onderwijs in het land waar mijn ouders zijn geboren en opgegroeid is er altijd geweest.

Het was een hele mooie, leerzame en indrukwekkende week. Woorden kunnen niet omschrijven hoe geweldig ik het vond om deze ervaring mee te mogen maken. We hebben in een week tijd veel kunnen betekenen voor de basisschool Al Farabi in Ouarzazate. De docenten, de directeur en de leerlingen hebben ons met open armen ontvangen.

Het was een verrijking om samen te werken met psychologen uit Marrakech.[read more=”Read more” less=”Read less”]

Ik heb er een mooie vriendschap aan overgehouden. Mijn bijdrage was het delen van kennis over een intellingentietest (KABC-II). Daarnaast heb ik de intelligentietest bij een aantal leerlingen afgenomen. De band die ik kreeg met de leerlingen in korte tijd was ongelofelijk mooi. Tot slot heb ik mijn bijdrage geleverd in gesprekken met leerkrachten en ouders en bij het geven van een workshop.[/read]

Wat neem ik ervan mee?

Ik heb in korte periode veel gezien en geleerd. De gedrevenheid van de docenten, de sympathieke directeur en de vrolijke kinderen gaven mij kracht om iedere dag met een enorme glimlach te beginnen.[read more=”Read more” less=”Read less”]Ik ben tot inkeer gekomen dat veel voor ons vandaag de dag zo vanzelfsprekend is, maar dat het lang niet zo is voor iedereen. Ook heb ik gezien dat de kinderen met weinig heel tevreden zijn, less is more! Samen een spelletje spelen zorgde voor een intens gevoel van vrolijkheid en dit zorgde elke dag weer voor een voldaan gevoel.

De docent heeft invloed op het gedrag van de leerling. Elke leerling is anders en elke leerling heeft een andere benadering nodig.[/read]Ik merkte op dat er naast kennis ook tijd en zorg nodig is voor leerlingen die niet goed mee kunnen komen door factoren die spelen in het kind of in de omgeving. Ik neem dit mee in mijn docentschap, omdat ik merk aan mezelf dat ik soms heel erg gefocust ben op het overbrengen van kennis en vergeet dat daaromheen veel kan gebeuren.

Wat mij enorm is bijgebleven in het bezoek aan de school Ibtissama. Een enorm warm welkom en tranen in mijn ogen bij het horen van [read more=”Read more” less=”Read less”] de muzieknummers die geschreven zijn door vrouwen. De school kenmerkt zich door warmte, liefde en vrolijkheid!

Tot slot ben ik mij nog bewuster geworden van wat een mooie studie ik volg. De kennis die ik op doe daar kan ik vele anderen mee helpen en dat geeft mij enorm veel voldoening!

Mijn dank gaat uit naar Stichting Nour, Maretha & Elly, twee krachtvrouwen die een topwerk geleverd hebben!

Een prachtige ervaring die ik nooit zal vergeten! Bedankt![/read]

 

 

schermafbeelding-2016-10-02-om-13-47-50
Studenten WPI University United States; Zij deden 2 maanden wetenschappelijk onderzoek naar de behoeften van ouders van kinderen met autisme. September 2016
Studenten WPI University United States

Allysa: I found the interviewing process to be incredibly valuable and eye-opening. Hearing the stories of each individual was very difficult.

Miner: Conducting interviews with families of autistic children in Morocco was a very eye opening experience.

Mohamed: Going into Morocco, I had a very different idea of how the interviews would turn out. I thought we would ask questions and hopefully get a corresponding direct answer. I have had contact with children with autism before; a close friend and someone in my family. How their families had dealt with it was not really a major issue since they had easier access to health care and welfare services. However, after seeing people who had absolutely no idea what to do with their child’s autism, it threw me away.

Wat neem ik ervan mee?

“I will definitely take a lot from this experience and be more grateful.”

“It was amazing. I learned a lot.”

“As a student you often complain about miner issues. I realise now how unimportant these actually are.” [read more=”Read more” less=”Read less”]

“It makes you realise how fortunate we are.”

“I will never forget the things I heard and saw here.”

“You know, of course, that there are people with handicaps all over the world, struggling, but as a student living on a campus in the US, you don’t actually encounter these problems often.”

“Having a sister with a mild form of autism myself, I realise the importance of special educational services and care, even more when meeting these families that do not have access to these services.”

“We are grateful to the families and to the associations we worked with for their hospitality.”[/read]

 

 

schermafbeelding-2016-10-02-om-13-47-50
Claudine Dietz; Klinisch psycholoog en specialist Floorplay, werkzaam bij Altrecht. Uitwisselingsproject september 2016
Claudine Dietz

En daar was dan het moment, nu mocht ik het avontuur aangaan en afreizen naar Ouazarzate. Het begon met een symposium, georganiseerd door de ‘Association de psycholgues du CHU (= UMC) Mohammed VI in Marrakech, waar ik een presentatie hield over het herkennen van vroege signalen van autisme en behandeltechnieken. Er was pers aanwezig en we kwamen op het landelijk TV journaal!
De volgende dag reisden we met de bus naar Ouarzazate. [read more=”Read more” less=”Read less”] In Ouarzazate heb ik nogmaals een presentatie gehouden voor een grote groep ouders en professional. Verder gingen we op huisbezoek om samen met ouders te kijken wat ze thuis kunnen doen om hun kind met autisme te helpen ontwikkelen. Wat een bijzondere ervaring en wat mooi om te zien dat ouders, en ook een oudere broer van een van de kinderen zo gemotiveerd waren om nieuwe dingen uit te proberen. De kleine momenten waarop ze even echt contact kregen met hun kind waren heel bijzonder.[/read]
Zaterdag werd een bijzondere afsluiting van een intensieve week. Ik presenteerde mijn analyses van de kinderen aan het team van Ibtisama en het was heel dankbaar te merken hoe gretig ze de theorieën opnamen en integreerden in hun werk met de kinderen. De energie was voelbaar. Het was een bijzondere en vruchtbare week!