Het is feest

Dubbel feest!

Het Ashura feest werd gevierd.
Ashura (de 10e dag) is een feest voor kinderen met lekkers, nieuwe kleren, cadeautjes en muziek.

En Ibtisama was jarig. De oudervereniging bestaat nu 4 jaar. Ongelofelijk wat deze moeders in die tijd bereikt hebben.

Feestjes worden bij ‘Ibtisama’ goed gevierd.
De kinderen komen in hun mooiste kleren en genieten van muziek en dans. Hun reacties zijn aandoenlijk.

Geniet even met hen mee en bekijk dit korte filmpje.

En nog meer reden tot feest! We kregen een nieuw logo:
Stichting Nour voor kinderen met autisme in Marokko

Een week vol taal

Souhailla (studenten logopedie) en Irene (Orthopedagoog en logopediste) zijn inmiddels weer thuis na een volle en productieve week.

Ze observeerden kinderen, gaven advies over voeding en mondmotoriek, coachten de leerkrachten van ‘Ibtisama’, en deelden kennis over taal en communicatie.

Ze sloten de week af met een prachtige interactieve workshop, waarin de deelnemers niet alleen veel leerden over communiceren met kinderen met ontwikkelingsstoornissen, maar ook enkele Nederlandse woorden leerden. Hier ziet u in 1 minuut hoe dat ontvangen werd.

 

Verrassing

Bij aankomst wachtte mij een verrassing. Het kleine schoolgebouwtje heeft weer een metamorfose ondergaan. Het voormalige kantoortje is vrijgemaakt voor de kinderen met autisme, want de aanmeldingen stromen binnen.

De leerkracht die werkt met deze kinderen doet haar werk fantastisch. Dat is helemaal niet makkelijk want twee van de nieuwste kinderen zijn bijzonder druk en heel snel overprikkeld. Bij het minste of geringste raken zij van slag en aangezien ze niet kunnen praten uiten ze hun emoties in gedrag. Dat betekent vaak bijten of krabben. Venijnige donkerblauwe tandafdrukjes zijn zichtbaar op haar onderarmen.

De andere vrijwilligers zijn dan ook een beetje bang voor de kinderen met autisme. Des te mooier dat er twee nieuwe vrijwilligers zijn die er voor gekozen hebben om te helpen met de kinderen met autisme. Ze zien uit naar meer kennis en advies om frustratie te verminderen en de kinderen te helpen zich op andere manieren te uiten.

En er zijn meer veranderingen.
Ik woon een fantastische themales bij waarin ik veel elementen terugzie van de cursussen die door Dienke Bakker en Khadija Azahaf zijn gegeven: gebruik van concrete materialen, gebruik van alle zintuigen, interactie met de kinderen, toneelstukjes en heel veel herhaling.

 

Stichting Nour

De jongste kinderen spelen en werken nu in een eigen groepje. Elly Stallen heeft het team hierbij tijdens het vorige bezoek gecoacht.

Er is ook flink geknutseld door de vrijwilligers: grote piepschuim cijfers om te voelen, nieuwe leeskaarten en tal van werkbladen. Dat is zo bijzonder aan dit project. We laten wat bouwstenen aan kennis achter en de mensen bouwen er hier zelf iets moois van.

Tenslotte kregen we bijzonder bezoek.
In het vliegtuig ontmoette ik een reisleidster van een groep Nederlandse toeristen. Zij was erg geïnteresseerd in het project en vandaag bracht deze groep ons een bezoek. Het kwam goed uit dat het een feestdag was (de kinderen waren vrij), zodat we hen rustig konden rondleiden, vertellen en laten zien.Stichting Nour

Een van de leerlingen met Down Syndroom was wel op school. Hij leidde rond, legde uit (met gebaren en mimiek) en speelde gitaar voor de bezoekers. Tenslotte bezochten we het centrum in aanbouw. Enkele technische groepsleden vonden de bouwtekeningen in een kuil op het terrein en gaven hun deskundige opinie.

Voor de vrijwilligers en bestuursleden van Ibtisama was dit bezoek en de belangstelling een hart onder de riem.

 

 

Stichting NourStichting Nour

 

 

 

 

 

 

 

Stichting Nour

Klaar voor de start

Sterker nog … we zijn al begonnen.

Stichting NourAfgelopen vrijdag en zaterdag vond een congres over autisme plaats in Casablanca, georganiseerd door de vereniging van kinderpsychiaters/psychologen in Marokko.

Jacob Vorstman en Maretha de Jonge waren uitgenodigd en spraken over ‘Genetische risicofactoren die kunnen bijdragen aan autisme’ en ‘Kinderen met autisme spectrum stoornissen en gemiddelde of hoge intelligentie’.

Het congres was boeiend en bracht ons in contact met Stichting Nourprofessionals in Marokko. Maretha kent sommigen inmiddels al enkele jaren en de regelmatige uitwisselingsbezoeken leiden langzamerhand tot een waardevol netwerk.

Jacob is inmiddels weer terug in Nederland.

Maretha reisde door naar Ouarzazate. Er wachtte haar daar een verrassing, waarover meer in ons volgende blog.

 Stichting Nour
Eerst stellen wij twee nieuwe vrijwilligers aan u voor.
Zij pakken vandaag hun koffers.
Zij zullen een week lang training geven over taal-, en communicatieproblemen bij kinderen met ontwikkelingsstoornissen.

 

Wie zijn zij, wat drijft hen en wat hopen ze te kunnen bijdragen en leren?

Uitwisselingsproject Stichting Nour

Irene Homveld

“Ik ben sinds mijn afstuderen werkzaam als logopedist, eerst 10 jaar deels in mijn eigen praktijk in een algemeen ziekenhuis, en deels op de mytylschool in Utrecht.

Daarna ben ik in het WKZ gaan werken op de afdeling KNO Kind & Communicatie, met kinderen met spraaktaal-, gehoor- en voedings/slikproblemen. Sinds 7 jaar ben ik werkzaam op de afdeling K&C als orthopedagoog. Die opleiding heb ik naast mijn werk en opvoeding van 3 kinderen gedaan.

Ik vind het geweldig om met complexe kinderen en hun ouders te werken, als diagnosticus in een team de puzzel (hulpvraag) proberen op te lossen en het kind en de ouders verder te helpen!”

 

Uitwisselingsproject Stichting Nour

 

Souhailla Harsal

4e jaars studente logopedie met als Minor: ‘meertaligheid’ aan de Hogeschool Rotterdam.

“Ik heb een Marokkaanse achtergrond. Mijn ouders komen uit het noorden van Marokko. Ik spreek en begrijp de taal, maar ik ben benieuwd hoe het is om deze taal voor mijn vak te gebruiken.
Ik ben nieuwsgierig hoe er met beperkingen om gegaan wordt in Marokko, wat de kennis erover is en wat ik kan bijdragen als logopedie studente.

Het lijkt me erg leuk om samen te werken met de andere vrijwilligers uit Nederland en uit Marokko. Ik hoop dat ik wat kan betekenen voor de kinderen, de ouders en andere betrokkenen in de korte tijd dat wij in Marokko zijn. Tegelijkertijd denk ik dat ik veel kan leren van de vrijwilligers met hun verschillende ervaringen en kennis uit beide landen.

Ik denk dat het een indrukwekkende ervaring zal zijn en ik heb er veel zin.”