Een week is te kort

Ik ben deze week nauwelijks aan schrijven toegekomen. Er was zoveel te doen, zoveel vragen, zoveel ontmoetingen. Ik heb elke minuut benut. Van gesprekken met de president van stichting Tichka en de presidente van de oudervereniging Ibtisama, met wie we samenwerken tot gesprekken met ouders, testen van kinderen, opstellen van kleine programmaatjes en evalueren van de programma’s van afgelopen zomer.

Sommige kinderen zijn duidelijk vooruit gegaan, terwijl anderen niet veel voortgang geboekt hebben of hun ouders het programma niet hebben voortgezet. De oudervereniging is nu haar eigen klas begonnen waarin de leerlingen in leeftijd uiteen lopen van 3-26 jaar. In sommige opzichten leveren ze fantastisch werk, met een hele persoonlijke, kleinschalige en liefdevolle benadering, In andere opzichten ontbreekt er veel kennis waardoor ze met de beste bedoelingen soms de kinderen nog niet kunnen bieden wat ze nodig hebben.


  Meer lezen

Op bezoek

Een week is veel te kort om alles te doen wat ik van plan was en vooral om iedereen te zien die ik graag zou willen zien. Na de warme ontvangst vrijdag in de nieuw opgerichte speciale klas van de stichting Ibtisama, wachtten er verschillende families die graag advies willen. Ik ontmoette de moeder van Youssef, die net 3 jaar geworden is.

Zij reisde met hem naar Casablanca voor een onderzoek. Ik lees de uitslag van een handgeschreven blaadje: “Matig autistisch met een lichte ontwikkelingsachterstand. Advies: 4x per week psychologische behandeling en analyse.” Met dit briefje reisden ze terug naar Ouarzazate, waar geen behandeling bestaat en de ouders van Youssef hebben geen idee wat ze nu moeten doen.

Meer lezen

Weerzien in Ouarzazate

Ik ben terug in Ouarzazate voor een bezoek aan het project om te kijken hoe het nu gaat met de kinderen, de ouders, de vrijwilligers en de programma’s.

Het is fantastisch om te zien wat de vrijwilligers hier voor elkaar gekregen hebben. Ze zijn een speciale klas gestart.

Ik werd onthaald door alle kinderen van de klas die het liedje zongen dat we ze van de zomer geleerd hebben en me allemaal een bloemetje aanboden. Daarna was er een feestje waarbij de kinderen en de aanwezige moeders liedjes zongen en waarbij er natuurlijk heerlijk gegeten werd.

Deze week wacht mij een vol programma met ontmoetingen, testen van kinderen, bijstellen van programma’s en beantwoorden van de talloze vragen die de vrijwilligers en ouders inmiddels hebben. Tussendoor probeer ik het blog bij te schrijven om iedereen die ons steun te laten zien wat er dankzij deze steun al gerealiseerd is.

Maretha